Tamten wieczór wci¹¿ pamiêtam jak zjawisko.
Wokó³ by³o ma³o œwiat³a, du¿o wina.
Kiedy podszed³ do mnie blisko, bardzo blisko,
pomyœla³am - ca³kiem nieŸle siê zaczyna.

Na pocz¹tek coœ powiedzia³ niezbyt jasno,
¿e przeprasza, ¿e dziœ jego imieniny
i ¿e mo¿e mi pokazaæ noc¹ miasto.
Fakt. Na miasto nabieraj¹ siê dziewczyny.

I co, i co, i co, i co.
Coœ siê jeszcze w tej historii wydarzy³o.
Ile trunków siê wypi³o, jakie miejsca odwiedzi³o,
czy w poœcieli kolorowej siê skoñczy³o.

I nic, i nic, i nic, i nic.
Nic kochani wiêcej ju¿ nie wyci¹gniecie.
D¿entelmeni oraz damy, bo o takich dziœ œpiewamy,
o szczegó³ach nie powiedz¹ za nic w œwiecie.

Po raz pierwszy zobaczy³am tego pana.
Ale wierzcie, ¿e nie czu³am wcale strachu,
gdy tañczyliœmy zawziêcie a¿ do rana,
poœród anten i kominów gdzieœ na dachu.

Potem p³aszczem mnie otuli³ miejsce w miejsce.
Tak jak matki otulaj¹ swoje dzieci.
I s³ysza³am jak mu mocno bije serce
i widzia³am jak nad nami chmura leci.

A kiedy przyjdzie taki dzieñ,
¿e nam nagle w domach zrobi siê za ciasno,
to uchylcie okiennice i wyjrzyjcie na ulice
by zobaczyæ jak wygl¹da noc¹ miasto.

I co, i co, i co, i co.
I nic, i nic, i nic, i nic.